Vandaag precies tachtig jaar geleden werd in Atlanta in de Amerikaanse staat Georgia, Michael Luther King geboren. Jaren later zou de Michael Luther bekend worden als dominee Martin Luther King, een prominent voorvechter van gelijke rechten voor de negerbevolking van de Verenigde Staten van Amerika. Toen mochten we nog spreken over 'negers' of de 'negerbevolking', tegenwoordig moeten we heel politiek correct spreken over 'Afro-Amerikanen'. Het zal blogbert verder een worst wezen, om de zoveel tijd waait de wind weer uit een ander hoekje.
Terug naar dominee Martin Luther King. King verwierf dus zijn grootste faam als emancipator van de zwarte bevolking. En op 28 augustus 1963 sprak hij tijdens een demonstratie in Washington DC zijn beroemdste woorden: 'I have a dream', een rede waarin Martin Luther King de hoop uitsprak dat op een dag mensen van alle rassen en kleuren vreedzaam zouden kunnen samenleven. Veel mensen putten hoop uit King's woorden, bij te veel anderen wekte het helaas gevoelen van afkeer en diepe haat op. Een jaar later werd King de Nobelprijs voor de Vrede toegekend.
Op 4 april 1968 werd Martin Luther King op lafhartige wijze met een geweerschot vermoord toen hij op het balkon stond van het Lorraine Motel in Memphis. Officieel werd James Earl Ray veroordeeld voor de moord maar er bestaat ook al jaren controverse over de ware dader(s). Het Lorraine Motel is tegenwoordig een burgerrechtenmuseum. Er is mede door de inzet van King veel ten goede veranderd in de VS op het vlak van de burgerrechten. Nu, met de aanstaande inauguratie van de nieuwe president, Barack Obama, is de visie op de toekomst van King nog altijd actueel. Laten we hopen dat zijn droom uitkomt en het liefst heel snel.
King werd overleefd door zijn vrouw Coretta. Coretta Scott King stierf op 30 januari 2006.
De Franse regisseur Claude Berri is vandaag overleden aan de gevolgen van een beroerte. Berri werd wel de ‘peetvader’ van de Franse film genoemd maar hij is niet de enige. Zoveel van die jongens worden tot ‘peetvader’ verheven als ze gesneefd zijn, maar dat terzijde.
Uw eigen blogbert heeft het niet zo op Fransen (“experentia docet’ zeiden de oude en helemaal niet zo rare Romeinen al) en blogbert heeft het al helemaal niet op Franse films. Ooit een Franse film gezien waar je vrolijk van wordt? Waarvan je opgekikkerd de bioscoop verlaat? Nou? En kom alsjeblieft niet bij blogbert aan met die über-ADHDer en aartszenuwlijer van een ‘Louis de Funes’ want die is alles behalve vrolijkmakend of, nog erger, die intellectueel-menselijke versie van traag stromende dikke stront, ‘Jacques Tati’. Wat een slaapverwekkende en tot zelfmoord inspirerende troep... Franschen & Humor... Het gaat NIET samen... Net zoals Duitsers & Romantiek...
De romantische film dan? Hmm, blogbert geeft toe dat ze dat wel kunnen. Kan alleen zo snel geen titel bedenken. Wel vond uw eigen blogbert de film ‘Danton’ erg mooi, met Gérard Depardieu in de titelrol. Eerlijk is eerlijk. Maar die film werd dan weer geregisseerd door de Pool Andrezj Wajda...
Hmm... En verder? Ja, een hele mooie en zeer intrigerende film met de roodharige actrice Isabelle Huppert: ‘Les Indiens sont encore loin’. Maar die werd dan weer door de Zwitserse Patricia Moraz geschreven en geregisseerd... Laten we het maar opgeven en concluderen dat de Franse film, evenals Paturain, zwarte koltruien en het existentialisme, niet aan blogbert zijn besteed. U mag uiteraard van mening verschillen en er helemaal wild van zijn.
Terug naar Claude Berri. Hij werd bekend met de film ‘Jean de Florette’... Juist. In 1963 won hij zelfs een Oscar, met de film ‘Le Poulet’. De kip. Juist ja.
Dat kleine vervelende opdondertje Sarkozy noemde Berri ‘de meest legendarische figuur van de Franse cinema’. Ook al weer zo’n hyperbool van de eerste orde... Claude Berri werd trouwens 74 jaar.
In Groot-Brittannië vieren de tweelingszusters Betty en Jenny vandaag hun verjaardag. U zult denken ‘wat kan mij dat rotten? dat doen duizenden tweelingzusters’ maar Betty en Jenny zijn mooi wel 101 jaar oud geworden. Vermoedelijk zijn ze zelfs de oudste tweeling van het land. De zuster verschenen op nieuwjaarsdag 1908 in de wereld, daarbij geholpen door een arts die te paard kwam aangaloperen. Nu u weer!
Zuster Jenny is een kwiek wijf die nog steeds auto rijd, ze heeft volgens de website van BBC News een Mitsubishi want die rijdt lekker en is bovendien zuinig in het gebruik. In de loop van 2009 gaan de zusters samen op schilderles, nadat ze eerst Spaanse les hadden genomen. Maar beide dames uit Cornwall kijken vooral uit naar een goede zomer met beter weer dan vorig jaar.
Volgens de levenslustige zusters is het geheim van hun lange leven een goede gezondheid en actief blijven.
Jarenlang stond hij bovenaan de lijst van aankomende jonggestorven popsterren maar vandaag heeft hij dan toch maar mooi de pensioengerechtigde leeftijd weten te bereiken: Keith ‘Keef’ Richards, gitarist van ‘The Rolling Stones’.
Geboren op 18 december 1943 in de Londense voorstad Dartford in een solide working classfamilie, raakte hij op de lagere school bevriend met Michael Philip Jagger (beter bekend als: ‘Mick’). Begin jaren zestig begonnen zij, samen met Brian Jones, een bluesband die zou uitmonden in The Greatest Rockband Ever: ‘The Rolling Stones’. The rest, as they say, is history. Jagger en Richards alias ‘The Glimmer Twins’ zijn de voornaamste tekstschrijvers/componisten voor The Stones, samen hebben ze vele tientallen wereldhits geschreven en ook al is blogbert klein beetje bevooroordeeld, er zullen er vast nog wel een paar bij komen, ondanks de gevorderde leeftijden van de bandleden. De groep tourt de laatste jaren met een grotere regelmaat dan ooit tevoren en het is en blijft een fantastische belevenis om de heren bezig te zien. Jagger zien springen en darren is plaatsvervangend doodmoe worden, en Keith horen zingen is verschrikkelijk maar ergens ook wel weer heel aandoenlijk...
Nadat acteur Johnny Depp verklaarde dat Keith als inspiratie had gediend voor zijn karakter Jack Sparrow in ‘Pirates of the Caribean’, kreeg Richards een rolletje aangeboden als Captain Teague, de vader van Jack Sparrow/Johnny Depp. Aan Richards zal de make-upafdeling weinig werk hebben gehad...
En dat uiterlijk is deels aangeboren (op kinderfoto’s ziet Keith er al uit alsof hij aan een slopende ziekte lijdt) en voor een groter deel het resultaat van zijn woeste leven als zuiplap en druggebruiker. Hij is meermaals op het nippertje ontsnapt aan een chemisch opgewekte dood. Ook werd hij enkele malen opgepakt voor drugsbezit. Met gevoel voor understatement merkte Richards eens op dat 'I’ve never had a problem with drugs. I’ve had problems with the police.'
Richards is al jaren van de dope af op een periodiek snuifje na, en met de drank schijnt het tegenwoordig ook wel mee te vallen. In 2006 flikkerde Richards tijdens een vakantie met Ron Woods en beider gezinnen op Fiji uit een palmboom en moest hij met enige spoed een hersenoperatie ondergaan. Even kwam de ‘Bigger Bang’ tournee in gevaar en leek ook het voortbestaan van de band aan een zijden draadje te hangen. Maar hij kwam niet maffer uit het ziekenhuis dan hij erin ging. Met een beetje geluk kan hij nog jaren mee...
Minder bekend is dat Richards een verwoed lezer en groot literatuurliefhebber is met een zeer fraaie en zeer goed voorziene privé-bibliotheek in zijn landhuis in Weston in de Amerikaanse staat Connecticut.
Richards is sinds 1983 getrouwd met het fotomodel en fotografe Patti Hansen, samen hebben ze twee dochters Alexandra en Theodora. Keith had al drie kinderen (Angela, Marlon en Tara) uit een eerdere relatie met Anita Pallenberg met wie hij sinds 1967 samen was geweest.
Een gevleugelde en inmiddels obligate uitspraak van Keith op het podium is ‘it is good to be here, it is good to be anywhere’, waarmee hij waarschijnlijk refereert aan zijn vaak aangekondigde maar (nog) nimmer werkelijkheid geworden (drugs)dood.
In tegenstelling tot zijn compaan Mick, heeft Richards ook een tamelijk succesvolle solocarrière weten op te bouwen, onder meer met de band de X-pensive Winows.
...Heino. Jawel. Volgens een interview met Heino’s echtgenote Hannelore in het Duitse Bild Magazine slapen zij beiden ook na dertig jaar huwelijk niet in aparte slaapkamers en hebben ze op hun gevorderde leeftijd (hij: 70, zij: 65) nog drie- tot viermaal in de week seks (met elkaar). Geen wonder dat die man uitpuilende ogen heeft...
Dat gebums moet nog een hele delicate operatie zijn want Heino lijdt aan zijn hart, zijn Hannelore heeft reeds twee hartinfarcten achter de rug, is daarnaast ‘Gehbehindert’ (loopt moeilijk) en sukkelt ook verder met de Gesundheit.
Roerend detail is dat Hannelore haar Heino ‘de meest sexy man van de wereld vindt...’ Ontrouw zijn ze elkaar nooit geweest en bij het Bumsen gaat de donkere bril af... Zouden het dan toch zijn ogen zijn die haar nog steeds zo aufregen?
Siebzig Jahr, Wunderbar! Rest de vraag, hoe flikt de man dat op zijn leeftijd? Het antwoord? Karamba! Karacho! Viagra!
Vandaag is hij al weer zeventig jaar geworden: Heinz-Georg Kramm alias Heino, de überblonde Duitse volkszanger met die enge donkere bril. De man van zulke ‘onvergetelijke’ hits als ‘Komm in meinen WigWam’, ‘Edelweiß’ en ‘Carneval in Mexico’. Wer braucht Bach oder Beethoven?
Eind jaren zestig, begin jaren zeventig vierde blogbert regelmatig vakantie met vader en moeder in de Bondsrepubliek Duitsland, een wonderlijke tijd waarover van alles valt te vertellen (en dat gebeurt ook nog wel eens een keer) maar daar gaat het nu niet om. Het gaat om de jarige. Heino was in zekere zin een vast onderdeel van deze vakanties. Onbedoeld, dat wel, maar niettemin vast want in elk hotel-pension waar wij verbleven, in elk ‘gutbürgerlich’ restaurant waar wij aten baste de diepe stem van Heino wel eens uit de luidsprekers: ‘Blau Blau Blüht der Enzian’, ‘Karamba, Karacho, Ein Whisky!’ Jawohl!
Ook was blogbert zijn grootmoeder (Moge Zij In Vrede Rusten Onder God’s Vleugelen etc. etc.) een iets te groot liefhebber van de zingende edelgermaan met het verontrustende uiterlijk. Dus als blogbert daar in zijn schoolvakantie een weekje logeerde, dan was het steevast gedwongen luisteren naar elpee’s van Heino, kijken naar Heino op de Duitse televisie (ruisvol romantisch ontvangen via zo'n ouderwetse, altijd verkeerd staande dakantenne). Zoiets vormt (of verminkt) je voor het leven.
Heinz-Georg kwam op 13 december 1938 ter wereld in Düsseldorf-Oberbilk, Vati blieb im Krieg, Mutti voedde Heinzi in haar uppie op, Heino deed een opleiding tot banketbakker maar ging zingen en de rest is geschiedenis. En met zijn uiterlijk maakte hij zowaar geschiedenis.
Behalve zijn gezicht was er nog iets anders aan de man wat blogbert verontruste, al duurde het nog tot ongeveer nu tot hij erachter kwam wat dat ‘iets anders’ was (is): de man staat erbij alsof het hangertje nog in zijn jasje zit hetgeen hem het stramme uiterlijk van een robot geeft. Die jasjes zijn trouwens nog een verhaal apart: te rood, te blauw, te vierkant, te Duits. En dan die koltrui...
Ook al bloeit de gentiaan prachtig blauw en is het karneval in Rio, het leven van Heino ging niet altijd over rozen: zijn grote liefde Karin (waarmee hij nooit getrouwd was) pleegde in 1988 zelfmoord, zijn zoon verdween in een kliniek wegens het iets te ongeremd consumeren van drank en drugs en in 2003 maakte dochter Petra op 34-jarige leeftijd een eind aan haar leven. Heinz-Georg is driemaal getrouwd geweest en heeft mede daardoor hier en daar wat kinderen.
Ergens in de jaren tachtig kwam Heino in opspraak omdat hij onder meer het Duitse volkslied op plaat had gezet. Dit lag gevoelig omdat hij alle drie de strofen van het lied opnam, terwijl alleen de laatste strofe sinds 1952 het officiële Duitse volkslied is. De eerste strofe ‘Deutschland, Deutschland, über alles’ is verboden vanwege de link met het nazi-verleden, toen Deutschland tijdelijk über alles ging. Laten we echter niet vergeten dat de tekst van het volkslied al in 1841 is geschreven door de dichter August Heinrich Hoffman von Fallersleben (1798-1874) en de muziek reeds in 1797 door Joseph Haydn. Sinds 1922 waren alledrie de strofen het officiële Duitse volkslied, dus ver voordat die vervelende nazi’s aan de macht kwamen. We moeten bij alle politiek correcte emoties en gevoeligheden de zaken wel in het juiste perspectief blijven zien.
In 2005 beëindigde het Duitse nationale erfgoed Heino zijn carrière met een afscheidstournee maar of dat afscheid echt beklijft is moet je altijd maar weer afwachten. Er zijn zoveel artiesten die van alles beloven maar keer op keer blijven terugkeren in de spotlights. blogbert bedoelt; hoe vaak heeft Tina Turner al niet definitief afscheid genomen? Nu, anno 2008, schijnt er gedonder te zijn met het afzeggen van een nieuwe Heino-tournee en daaruit voortvloeiende problemen met geld en terugbetalingen... Scheiße!
Mocht u in de buurt zijn, de man baat een café uit in Bad Münstereiffel: Heino's Rathaus Café. blogbert gaat er zeker een keer heen om te genieten van de 'gutbürgerliche Gerichten' en de 'Original Heino Haselnußtorte'.
Rest de vraag: is Heino soms losjes gebaseerd op de figuur Brains uit de poppenserie The Thunderbirds of is het andersom? De gelijkenis is tamelijk treffend (het uiterlijk, de motoriek). Man weiss so wenig...aber het zou een verklaring kunnen zijn voor de jasjes...
Voor de rest: Herr Kramm, ich gratuliere!
Voor hen die Der Heino niet (meer willen) kennen of nooit uit de kast zijn durven komen en voor de rechtgeaarde liefhebbers van de klassieke Germaanse edelkitsch hier nog een vijftal filmpjes. Kijk, geniet én griezel van 's mans zangkunsten en vooral: het uiterst vakkundige playbacken! En kijk ook goed naar het publiek... Heute Singen Wir Mit Heino!
Vandaag is Karl Lagerfeld 75 geworden. Of 70. Het hangt er vanaf aan wie je het vraagt. De Burgerlijke Stand of Herr Lagerfeld selbst. De eerste houdt 10 september 1933 aan als geboortedatum, de tweede 10 september 1935. Hoe dan ook, hij is jarig, de modekoning met de paardestaart.
Der Karl valt niet alleen op door zijn kledingontwerpen maar ook door zijn verschijning, hij is geen alledaags figuur, nooit geweest ook. En worden de meeste mensen met het klimmen der jaren wat minder uitbundig in hun verschijning, bij Herr Lagerfeld lijkt het eerder andersom te werken. Leek hij in het begin van de jaren zestig op een sportief geklede kruizing tussen Julio Iglesias en André Rieu, tegenwoordig draagt hij strakke jeans, overhemden met zeer hoge boorden, stoere laarzen en bossen ringen om elke vinger. Leren wielrennershandschoentjes geven een licht kinky touch aan zijn huidige imago. Naar verluidt laat Onkel Karl twee maal daags zijn haardos poederen met gesso, een goedje dat door kunstschilders wordt gebruikt om de ondergrond van het schildersdoek te prepareren. Weer eens wat anders dan een ordinaire anti-roosshampoo van de Kruidvat.
A propos überhemden: Herr Lagerfeld en Herr blogbert winkelen bij dezelfde hemdenboer in London, Hilditch & Key. Ware klasse verloochent zich nimmer.
Vandaag zou Andrej Warhola, beter bekend als Andy Warhol, tachtig jaar zijn geworden. De man met de steriele gezichtsuitdrukking en de kenmerkende platinablonde haardos werd op 6 augustus 1928 geboren in de Amerikaanse staat Pennsylvania, in een milieu van mijnwerkende Slowaakse immigranten.
Na een conventionele kunstopleiding verhuisde Andy naar New York waar hij jarenlang een onopvallend bestaan leidde als reclametekenaar. Zijn doorbraak kwam met een serie zeefdrukken van alledaagse consumentenproducten zoals blikken soep en damesschoenen. Warhol wilde het scheppingsproces van kunst tot een meer industrieel proces maken, niet meer het verheven en gekwelde genie dat in alle eenzaamheid worstelt met inspiratie en materie maar een groep mensen die onder leiding van de kunstenaar of inspirator gezamenlijk tot reproduceerbare resultaten komt. Kunst en commercie gingen goed samen in de visie van Warhol. In zijn werkplaats met de toepasselijke naam ‘The Factory’ werkten meerdere mensen in ware productielijnen aan zijn kunstwerken. Warhol behoort tot de leidende figuren van de zogeheten pop-art scene en kreeg als snel de bijnaam ‘The Silver Prince of Pop’.
Bekende series van Warhol zijn de Reigning Queens (met onze eigen Trix), portretten van Mao, Mick Jagger, Goethe, de pornografische ‘Sex Parts’, de vervreemding van ‘Electric Chair’ en de bijna platvloerse eenvoud van de ‘Dollar Signs’. Warhol was een zeer productief kunstenaar, mede door de geïndustrialiseerde productiewijze die zijn werk in zekere zin anoniem maakt. Naast grafiek maakte Warhol meerdere films en was hij een bijna dwangmatig fotograaf die met zijn Polaroid SX-70 camera voortdurend alles en iedereen knipste. De tienduizenden foto’s die hij maakte dienden als voorbeeld voor nieuwe kunstwerken maar werden ook in collages verwerkt.
Warhol was niet uitsluitend beeldend kunstenaar maar ook uitgever van het tijdschrift Interview dat de ‘rich and famous’ tot onderwerp heeft. Het blad bestaat nog altijd maar heeft in de huidige verzadigde tijdschriftenmarkt veel van de vroegere glans verloren. Ook op muzikaal gebied deed Warhol van zich horen, door zijn ‘ontdekking’ van de rockband The Velvet Underground. Warhol ontwierp de beroemde (pelbare!) bananenhoes voor de elpee (jaahaa, die bestonden toen nog!!!) ‘The Velvet Underground & Nico’. De originele elpee is inmiddels een gezocht en duur betaald collector’s item.
The Factory ontwikkelde zich snel tot een trefpunt van beroemdheden, artistiekelingen, parvenu’s, uitvreters en doodgewone gekken in elke denkbare gradatie van politieke of seksuele aberratie. The Factory werd berucht om de excessen van drank, drugs en sex. Warhol zelf deed daar vrijwel nooit aan mee, hij regeerde met een zekere distantie over zijn hofhouding, misschien zelfs wel met een zeker mate van voyeurisme. In 1968 werd Warhol in The Factory door de op hol geslagen feministe Valerie Solanas neergeschoten, een aanslag die hij ternauwernood overleefde en waarvan hij de rest van zijn leven de lichamelijke en geestelijke gevolgen zou blijven ondervinden. Vanaf dat moment ook werd The Factory moeilijker toegankelijk en waren de excessen grotendeels voorbij. Maar Warhol zelf bleef campy, kitscherig en het middelpunt van artistiek New York.
Minder bekend is dat Warhol een diep-religieuze man was die tot de oosters-orthodoxe kerk behoorde, regelmatig ter kerke ging en vaak vrijwilligerswerk deed in de New Yorkse opvanghuizen voor daklozen. Zonder pruik moet het een tamelijk onopvallende, ietwat schuchtere man zijn geweest die makkelijk opging in de anonieme massa’s van het nachtelijke Manhattan.
Van Warhol is de uitspraak dat ‘in the future everybody will be famous for 15 minutes’ waarmee hij bedoelde dat faam een inwisselbaar en vluchtig fenomeen zou worden wat ook nog eens door iedereen zou worden nagestreefd. Kijk naar programma’s als ‘Idols’ en ‘So You Wanna Be A Popstar?’ en het is volstrekt duidelijk dat zijn naargeestige voorspelling is uitgekomen.
Veel van zijn eigen leven was nep, kitscherig of leeg hetgeen uiterst pijnlijk bleek toen na Warhol’s overlijden in zijn appartement weliswaar een kostbare kunstcollectie werd aangetroffen maar vooral ook veel prullaria zonder artistieke of geldelijke waarde. Hij was een anti-intellectueel die een nuchtere en ook ietwat ontnuchterende kijk op de dingen had. De fotograaf Robert Mapplethorpe omschreef Warhol eens als ‘a vacuous personality’. Zelfs de kenmerkende haardoos was nep, niet meer dan een goedkope pruik van polyester. Ook Warhol’s eigen leven was steriele, fabrieksmatige pop-art. Wel zou zijn faam langer duren dan 15 minuten.
Andy Warhol overleed op 22 februari 1987 ten gevolge van complicaties na een galblaasoperatie. Hij ligt begraven in zijn geboortestad Pittsburgh in Pennsylvania.
